Petra van Dijk uit Venray;
Natuurfotografie is mijn passie!
Wanneer ben je begonnen met fotograferen?:
Sinds 3 jaar nadat ik met voetbal ben gestopt heb ik mij volledig gestort op de fotografie. Daarvoor had ik simpelweg te weinig tijd, werk en andere hobby’s maakte het niet mogelijk om volledig voor de fotografie te gaan. Nu lukt dat wel, en ga ik naast het fotograferen ook voor de duursport, hardlopen vind ik heel leuk! Passie voor de natuur was er altijd al, door omstandigheden ben ik mij hier steeds meer in gaan verdiepen, waardoor het voor mij steeds boeiender is geworden. De rust, de stilte, even weg van de tijd vind ik fantastisch!
Waar fotografeer je mee?
Mijn eerste camera met fotorolletjes bood niet genoeg mogelijkheden, maas sinds de komst van de digitale reflexcamera, zijn voor mij de mogelijkheden onbeperkt. Na verloop van tijd heb ik mijn camera en accessoires aangepast aan mijn wensen zodat ik mijn foto’s kan maken zoals ik wil.
Hoe ga je te werk?
Wat veel mensen denken, dat ik uren achter een boom lig te wachten op dat ene plaatje. Dat is bij mij dus niet het geval! Dat kan en wil ik niet! Juist door veel door de natuur te lopen kom ik van alles tegen. Vossen reeën zwijnen en allerlei vogels zijn zo al mijn lens gepasseerd, alleen wanneer ik weet dat er bijvoorbeeld een vossenhol bewoond is, heb ik er geen probleem mee om een tijdje stil te moeten wachten voor een mooie foto van een jonge vos!
Wat is je geheim?
Geheimen heb ik niet, door jezelf in de natuur te verdiepen ken je op een gegeven moment het gedrag van verschillende dieren. Op deze manier is het mogelijk om onder zo natuurlijk mogelijke omstandigheden te fotograferen. Kennis is ook handig, het geluid van vogels zijn voor mij herkenbaar zodat ik weet welke vogels in mijn omgeving zijn.
Wat zijn je mooiste foto’s?
Een vos op zijn burcht, en een opname van een jong welpje zijn voor mij hele bijzondere foto’s omdat de vos voor mij het meest aansprekende dier is. Ook van de serie van de zwarte specht heb ik hele bijzondere herinneringen. Als ik het opgewekte geluid van deze vogel hoor wordt ik helemaal vrolijk. De ijsvogel was voor mij ook heel bijzonder. Een paar minuten nadat ik een stok in de oever had gestoken, kwam de vogel mooi op dat stokje zitten zodat ik prachtige foto’s kon maken, daarvoor was dat niet mogelijk omdat hij steeds rechtstreeks zijn holletje in vloog. Op deze manier kon ik de voor mij mooiste Nederlandse vogel fotograferen.
Wat hoop je nog te fotograferen?
De Pestvogel, een vogel die in onze regio niet of weinig voorkomt. Ik heb ze nog nooit in het wild gezien. Wat zou er mooier zijn om juist dan wanneer ik deze tegenkom, gelijk vast te kunnen leggen. Boom en steenmarters zijn ook van die beestjes die lastig te fotografen zijn. Een keer had ik besloten om te gaan hardlopen, en wat denk je, kom ik een marter tegen, maar had ik natuurlijk geen camera bij me.
Monique Pouwels uit Venray;
Concertfotografie is mijn passie!
Waar fotografeer je mee?
Ongeveer anderhalf jaar geleden heb ik een camera gekocht die specifiek geschikt is voor mijn passie: Concertfotografie. Omdat ik lid ben van de fanclub van Nickelback en Bon Jovi heb ik de mogelijkheid om bij diverse concerten vooraan bij het podium te staan, hierdoor was al snel het idee geboren om foto’s te maken van het optreden. Fotograferen met een spiegelreflex mag dan niet dus heb ik destijds de oplossing gevonden in een camera die een groot zoombereik heeft en goed presteert in moeilijke licht situaties.
Sinds kort fotografeer ik met een spiegelreflex van Canon, een aantal maanden geleden kreeg ik deze camera in handen, en ik was al snel overtuigd van de voordelen. Sindsdien heb ik een aantal cursussen en workshops gevolgd en raak ik steeds meer gefascineerd van de bijna onbeperkte mogelijkheden.
Hoe ga je te werk, en wat is je geheim?
Doordat ik mijn onderwerp natuurlijk erg goed ken, weet ik wat ik kan verwachten. Door de lichaamstaal en emoties die bij bepaalde nummers horen, en omdat ik naar meerdere concerten ga worden bepaalde effecten voorspelbaar zodat ik op het juiste moment mijn vinger op de ontspanknop heb liggen. Dat is dan ook meteen mijn geheim: verdiep je in je onderwerp. Op deze manier maak ik opnames die een ander alleen met geluk kan maken!
Wat zijn je mooiste foto’s?
Het concert van Nickelback in Dublin was voor mij een hele bijzondere ervaring. Ik kreeg toestemming om helemaal vooraan te fotograferen. Ik heb die avond opnames gemaakt die anders niet mogelijk waren geweest omdat ik daar de mogelijkheid had om te fotograferen zonder dat er allerlei obstakels voor mijn beeld stonden!
Een andere opname is gemaakt tijdens het nummer “keep the Faith” van Bon Jovi, ik wist dat ik op een gegeven moment een prachtig silhouet kon maken van de zanger en dat is dan ook prachtig gelukt.
Wat hoop je nog te fotograferen?
Het zou wel erg gaaf zijn om bij Bon Jovi of Nickelback met een perskaart te mogen fotograferen, op deze manier zou ik nog meer vrijheid hebben voor het podium. En Daniël Adair (de drummer van Nickback) zou ik graag een keer in actie willen fotograferen. Hij heeft zo’n bijzondere drumtechniek, en die zou ik graag eens vast willen leggen. Dat is nu bijna onmogelijk omdat er altijd apparatuur tussen mijzelf en hem in staat.
Sander de Koning ui Meerlo;
Apenfotografie is mijn passie!
Wanneer ben je begonnen met fotografie?
Toen ik 25 a 26 jaar was en de kinderen klein waren ben ik bewust gaan fotograferen. Met de kinderen ben ik toen naar verschillende dierentuinen geweest en daar is mijn fascinatie voor dieren geboren. Het gedrag van met name een mannelijke gorilla en het observeren van zijn macht en kracht is werkelijk prachtig en om dat op de juiste manier vast te kunnen leggen is een absolute passie!
Waar fotografeer je mee?
In het grijze verleden ben ik begonnen met een Canonet 25, waarna ik snel ben overgestapt naar een reflex om beter te kunnen fotograferen. Daarnaast gebruik ik de telelens om gorilla’s beter te kunnen observeren. Nu ik met een digitale reflex fotografeer kan ik naar hartenlust schieten en achteraf selecteren.
Hoe ga je te werk?
’s Ochtends vroeg ben ik de eerste bezoeker omdat dan de apen het meest in hun natuurlijke element zijn. De rust die daar dan heerst is prachtig. Zodra er hele families komen is het gedaan met de rust en ben ik klaar met fotograferen maar is het erg mooi om dan bijvoorbeeld naar het groepsgedrag van de hele groep te kijken. Zo ken ik bijvoorbeeld de hele groep van de Apenheul. Laat mij daar een willekeurige Gorilla zien en ik weet wie het is!
Wat is je geheim?
Hier kan ik kort over zijn: De Achtergrond! Deze is bepalend voor de kwaliteit van mijn foto’s, voor wat betreft het onderwerp is het een kwestie van geduld om juist die ene foto te kunnen maken vanuit diverse hoeken. Ook mijn kennis van het gedrag van met name de Gorilla helpt mij bij het maken van de mooiste foto’s. Daarnaast houd ik het licht goed in de gaten.
Wat zijn je mooiste foto’s?
Afwijkende situaties waarbij een gorillajong erop uit trekt, en streken uit haalt die normaal (vooral door de moeder) niet geaccepteerd wordt. Zo heb ik een foto van een jong gemaakt die zich had afgezonderd van de groep. Deze kans krijg je niet vaak omdat de moeder dan het jong corrigeert.
Wat hoop je nog te fotograferen?
Deze vraag ligt voor de hand: Naar Congo om gorilla’s in het wild te observeren en te fotograferen. Dat is echt mijn ultieme droom! Net als Diana Foster van de film Gorilla’s in the mist, dagen of zelfs weken een groep observeren in hun natuurlijke leefomgeving is mijn absolute droom!
Het blijft en is dan ook een grote wens!!!
Mariette Peters uit Venray;
Mensen fotograferen is mijn passie!
Wanneer ben je begonnen in de fotografie?
Het “echte” fotograferen is voor mij begonnen op het moment dat we begin jaren 90 reizen buiten Europa gingen maken. Natuurlijk maakte ik daarvoor wel eens wat kiekjes op verjaardagen of bij bijzondere gebeurtenissen, maar dat gebeurde niet vanuit de fascinatie die ik er nu voor heb.
Onze eerste reis ging naar Israel en daar werd ik direct geraakt door de culturele variëteiten, het landschap en de verscheidenheid aan mensen en religies. Met mijn eerste camera die ik toen had heb ik bijvoorbeeld in Jeruzalem mooie foto’s gemaakt. Die reis wakkerde de belangstelling voor het fotograferen van mensen bijzonder aan.
Dat was voor mij na heel wat wikken en wegen de aanleiding om me in te schrijven aan de Nederlandse Fotovakschool in Venlo waar ik in 2009 de Basisopleiding Fotografie met succes afgerond heb. Dit jaar begin ik aan die zelfde school met de Vakopleiding Fotografie. Daarna wil ik me graag op diverse vakgebieden nog verder gaan specialiseren.
Waar fotografeer je mee?
Ik gebruik sinds enige maanden een Nikon D90. Tijdens mijn laatste reis over de Sunda-eilanden (Indonesië) heb ik daar veel plezier van gehad. Veel van de geplaatste foto’s dateren ook van die reis.
De camera is mij uitstekend bevallen omdat hij zich zowel voor landschapsopnames, natuurfoto’s en natuurlijk het fotograferen van mensen, prima leent. Ik heb op deze reis ook gebruik gemaakt van het maken van foto’s in RAW-formaat waardoor ik er later nog meer bewerkingen op uit kan voeren.
Voorheen had ik een digitale Canon camera. Die was erg praktisch vanwege het draaibare scherm. Daardoor kon ik makkelijk om een hoek of van boven af fotograferen.
Behalve de Nikon D90 camera gebruik ik nu in sommige gevallen ook nog een compacte Fuji Finepix camera. Maar die is echt voor situaties waarin je bijvoorbeeld een kleine camera in je kleding of tas mee wilt nemen.
Hoe ga je te werk?
Wat ik erg belangrijk vind is om mensen op; een zo natuurlijk mogelijke manier te kunnen fotograferen. Als mensen gaan poseren dan gaat er veel spontaniteit en karakter verloren en dat vind ik erg jammer.
Juist de mens in zijn dagelijkse werk, gebruiken en omgeving vind ik aantrekkelijk om te fotograferen. Met een telelens lukt dat “ongemerkt” van afstand, maar ik vind ook het contact met de mensen belangrijk. Ze bij het spel van fotograferen betrekken, uitnodigen en uitdagen om zich zo ongedwongen mogelijk te bewegen en te gedragen. Kinderen zijn daarbij natuurlijk een dankbaar object. Zeker in Aziatische landen zijn ze altijd “in” voor een fotosessie met mooie resultaten tot gevolg.
Met de moderne camera’s kun je mensen meteen het resultaat laten zien, wat vaak hele lachsalvo’s teweeg brengt. En als het kan sturen we per mail ook de resultaten toe.
Wat is je geheim?
Mijn geheim is dat ik het geduld kan opbrengen om het goede moment af te wachten, maar dat ik ook oog heb voor detail, de juiste situatie en het contact met mensen spontaan en ongedwongen tot stand weet te brengen.
En eerlijk gezegd wil soms een sigaret of een snoepje ook wel helpen om het ijs te doen breken en de bereidheid toe te laten nemen.
En niet onbelangrijk; ik respecteer altijd de mens als mens. Zegt iemand niet op de foto te willen dan respecteer ik dat. Dat geldt ook voor tempels of andere religieuze plekken. Daar maak ik uitsluitend foto’s als ik er ook echt de goedkeuring voor heb.
Wat zijn je mooiste foto’s?
Voor mij is fotografie de kunst van het weglaten. Alles weglaten wat afleidt van het object zodat het onderwerp gedetailleerd in beeld komt, centraal staat zonder ruis uit de omgeving en onnodige accenten.
En de mooiste foto’s zijn die foto’s waar ook humor in zit. Als de situatie een lach uit kan lokken of het duidelijk is dat mensen met plezier meewerken en stralen. Als mensen zichzelf kunnen zijn en ze zichtbaar ontdooien voor de camera, dan is het resultaat goed..
Tot slot;
Naast het fotograferen van mensen en culturen tijdens reizen vind ik portretfotografie, architectuurfotografie en reclamefotografie erg leuk om te doen. Met name op het gebied van architectuur- en reclamefotografie heb ik de laatste tijd wat projecten gedaan. Ik moet zeggen dat je ook van gebouwen (of details) hele mooie foto’s kunt maken. Op dat gebied wil en kan ik me ook nog verder ontwikkelen.
Maar mijn hart en kracht ligt bij de interactie met mensen. Zoeken naar het juiste moment en met respect voor de persoon. In het buitenland zijn mensen vaak onbevangen en vinden ze het veelal een eer om gefotografeerd te worden. Vaak ontspint zich ook een “spel” om de juiste foto te kunnen maken. In Nederland is “op straat“ fotograferen moeilijker; mensen vragen waarvoor de foto dient, wat er mee gebeurt en veel mensen willen ook niet op de foto.
Henk Lammen uit Venray;
Sport fotografie is mijn passie.
Wanneer ben je begonnen in de fotografie?
Dan moet ik terug naar mijn middelbare schooltijd. Ik was op zoek naar een bijbaantje en kwam per toeval terecht op de foto- en filmafdeling van toen nog Trefcenter Venlo. Eerlijk gezegd had ik de ballen verstand van filmen en fotografie. In het begin mocht ik dan ook alleen maar filmrolletjes verkopen en nabestellingen afrekenen. Uiteraard ben ik me gaan verdiepen in de materie, omdat het toch ook de bedoeling was dat ik foto- en filmapparatuur zou gaan verkopen. Ik kreeg steeds meer interesse in deze voor veel mensen boeiende hobby. Al snel kocht ik dan ook een spiegelreflexcamera, ja toen nog analoog, en ging aan de slag. Sindsdien is fotograferen naast voetballen mijn tweede passie.
Waar fotografeer je mee?
In dit digitale tijdperk uiteraard een digitale spiegelreflexcamera, van Canon. Ik heb altijd apparatuur van Canon gehad en zal dan ook niet snel overstappen. Ik ben heel tevreden over de camera’s waarmee ik werk, een D10 en D50 en sinds kort de D7, een geweldige camera. De laatste is een stuk nieuwer en veel sneller. Heel handig, vooral bij sportfotografie. Dat is toch mijn ding, want ik ben niet alleen een voetbalgek, maar volg als het even kan alle sporten. Tot schaken aan toe. Naast de spiegelreflexcamera heb ik verschillende compact camera’s. Die zijn handiger. Ik zie me al met feestjes met mijn fototas vol met lenzen rondlopen. Dan wordt het moeilijk om een biertje te drinken…..ha…..ha……
Hoe ga je te werk?
Ik fotografeer voornamelijk beroepsmatig, voor Peel en Maas en Kabelkrant Venray. Dat betekent vaak dat je gewoon goede plaatjes wilt schieten die bruikbaar zijn voor beide media. Voor het overgrote deel maak ik foto’s op de sportvelden in Venray en de kerkdorpen. Voetbal, handbal, hockey, volleybal, korfbal, het maakt me eigenlijk weinig uit welke sport. Als het maar prestatief wordt beoefend. Ik kan niet op een zondagmorgen een zesde elftal gaan fotograferen. Hobbyisten die voor hun plezier sporten, maar waar het niveau, met alle respect voor iedereen, niet echt boeiend is. Nee, er moet een bepaald spanningsveld zijn. Het mooiste is wanneer het ergens om gaat. Een kampioenschap, periodetitel of degradatie. Zeker als de emoties oplaaien, dan wordt sportfotografie echt dankbaar.
Wat is je geheim?
Goede vraag. Ik zou het eigenlijk niet weten. Ik probeer, zoals ik al zei, de emotie van sporters vast te leggen. Vreugde en verdriet, boosheid en gelatenheid, alle gemoedstoestanden die er voor, tijdens en na een wedstrijd vast te leggen zijn. De ene keer lukt dat beter dan de andere keer. Maar dat heeft ook met het onderwerp te maken. Is het een spannende wedstrijd, gaat het ergens om, zijn de belangen groot. Bij een doorsnee competitiewedstrijd zijn die facetten minder belangrijk. Spelen de emoties een mindere rol. Het mooiste is natuurlijk als een team kampioen wordt. Die intense vreugde is prachtig. Maar een verloren beslissingswedstrijd levert vaak ook mooie foto’s op. Al is het voor de sporters in kwestie natuurlijk niet echt leuk. Ik kan me voorstellen dat niet iedereen het even prettig vindt om met betraande ogen op de Kabelkrant Venray te staan. Maar van de andere kant, dat is toch het mooie van sport. Die emotie, daar hoeft zich toch niemand voor te schamen. Al kan ik me niet herinneren dat ik tijdens mijn actieve voetbalperiode gehuild heb na een nederlaag. Maar dat ligt voor iedereen anders, toch?
Wat zijn je mooiste foto’s?
Waar ik van kan genieten is een echte mooie actiefoto. Maar daar moet je ook geluk bij hebben. Op het juiste moment op de juiste plaats staan en hét moment vangen. Op grote toernooien zoals het WK voetbal zitten er honderden fotografen langs de kant. Dan heeft er altijd wel iemand die ene foto, zoals de kopstoot van Zidane in de WK-finale vier jaar geleden. Dan heb je meteen de sportfoto van het jaar. Ik kan ook genieten bij een amateurvoetbalwedstrijd van SV Venray of de korfbaldames van Oranje Wit. Ik heb daarom ook bewust gekozen voor deze serie foto’s uit een kampioenswedstrijd van Oranje Wit. Ik wilde eerst een aantal verschillende foto’s uitzoeken, maar daar was geen beginnen aan. In al die jaren dat ik nu voor Peel en Maas en voor Kabelkrant Venray fotografeer heb ik een archief met tienduizenden sportfoto’s. Vandaar deze keuze, ook omdat er een verhaal achter zit. De dames van Oranje Wit wisten enkele keren achter elkaar de promotie niet te bewerkstelligen. Ze werden tweede of verloren een beslissingswedstrijd. Het was telkens net niet. Je leeft dan toch mee. Als ze dan uiteindelijk toch die ban doorbreken en kampioen worden, is dat toch prachtig.
Tot slot.
Fotograferen is mijn tweede passie. Het belangrijkste is dat je geniet van wat je doet. Naast sportfotografie kan ik me dan ook uitleven tijdens bijvoorbeeld de avondvierdaagse van Venray, Venray Muzikaal Totaal of andere evenementen. Dan staan ook weer de mensen centraal. Portretfotografie is verder heel interessant. Mensen op een mooie manier vastleggen. Als er maar mensen bij betrokken zijn, want een bloem op de foto zetten is, met alle respect voor fotografen die dit prachtig vinden, niet mijn ding.
Jack Poels uit Venray;
Landschapsfotografie en straatportret ( zwart/wit) is mijn passie.
Wanneer ben je begonnen met fotograferen?
Zoals velen ben ik begonnen met een analoge camera, in de eind jaren 90 ben ik overgestapt naar een digitale compact camera. Maar omdat ik meer controle over het maken van een foto wou ben ik 2 ½ jaar geleden overgestapt naar een spiegelreflexcamera.
Waar fotografeer je mee?
Momenteel fotografeer ik met een spiegelreflexcamera van Sony.
Voor landschapsfoto’s gebruik ik het meest een groothoeklens 10-20 mm 4 - 5.6 EX DC van Sigma.
Ook maak ik dan gebruik van cokin gradatie verloopfilters 121 S/M/L (voor een mooiere blauwe lucht) en grijsfilter ND 110 van B&W ( voor te fotograferen met langere sluitertijden) en een polarisatiefilter.
Voor de portretfotografie gebruik ik meestal de 50-150mm F2.8 EX DC OS HSM type II van Sigma.
Verder heb ik nog een flitser HVL- F42 van Sony met flash bounce.
Als tas heb ik een rugzak slingshot 200 van Lowepro, deze is ontzettend handig je kunt in één beweging bij je camera zonder de hele tas open te maken, En er is genoeg plaats voor andere lenzen en toebehoren.
Hoe ga je te werk?
Eerst controleer ik of mijn apparatuur in orde is, en of mijn lenzen schoon zijn.
Ook controleer ik of de batterijen nog voldoende zijn opgeladen en of mijn geheugenkaartjes zijn leeg gemaakt. Ook zet ik mijn camera instellingen weer op standaard.
Voor landschapsfotografie neem ik meestal mijn statief en filters mee.
Meestal heb ik de plek die ik wil fotograferen al eerder bezocht zodat ik weet op welk tijdstip het licht daar het mooist is. Je weet dan ook vanaf welke positie de foto gemaakt gaat worden.
In andere gevallen kom ik onderweg wel eens een mooie plek tegen en als ik dan de camera bij me heb, maak ik gewoon een spontane foto. Je kunt je niet op alles voorbereiden.
Voor (straat)portret fotografie ga ik heel anders te werk, ik weet meestal niet wie ik ga fotograferen, dit is dan ook het mooist. Ik ga dan op zoek naar een persoon die er dan op welke manier dan ook uitspringt. Dit kan een kind zijn , maar wat mij het meeste aanspreekt zijn toch de oudere mensen met hun karakteristieke verweerde gezichten. In zo’n gezicht zie je het hele leven van die persoon.
10-20mm F4-5.4 EX DC 20mm F4-5.4 EX DC
Wat is je geheim?
Geheimen heb ik niet, door informatie te delen met elkaar leer je ook sneller en bespaart je een hoop tijd en geld. Maar ik kan je wel vertellen dat ik voor landschapsfoto’s gebruik maak van cokin filters om een nog mooiere blauwe lucht te krijgen. Ook maak ik gebruik van een 10 stops filter ND 110 B&W (10 stops) om met langere sluitertijden te werken, zodat je mooie beweging in de lucht krijgt of om juist aan bewegingen in water een speciaal effect te geven, het geeft een bepaalde rust een bepaalde surrealisme. Ook creëer ik diepte door iets op de voorgrond te nemen bv. Een tak, steen enz.
Voor portretfoto’s maak ik veel close-up opnames en speel ik met scherpte diepte door met een groot diafragma ( klein getal) te fotograferen en het liefst maak ik er achteraf in fotoshop een zwart/wit opname van met veel contrast. Zorg ervoor dat er zomin mogelijk storende elementen op de achtergrond zijn.
Wat zijn je mooiste foto’s?
Dit is moeilijk te zeggen omdat smaken verschillen, maar voor mij zelf zijn winterlandschapfoto’s en landschapsfoto’s gemaakt met een 10 stops filter het mooist. Dit komt ook omdat deze het ook mooi doen in zwart/wit.
Voor portretfoto’s zijn het voor mij, zwart/wit foto’s van oudere mensen met karakteristieke verweerde gezichten. Close-up foto’s van dieren vind ik ook nog steeds mooi en doe ik ook nog regelmatig.
Tot slot: Tips!
Een tip voor mooie landschapsfoto’s: Fotografeer bij voorkeur in de vroege ochtend bij zonsopkomst of in de laatste uren voor zonsondergang dan is het licht op z’n mooist en gebruik een statief.
Een tip voor straatportretfotografie: Als je op straat een foto van iemand hebt gemaakt spreek deze persoon dan achteraf aan en maak een praatje en laat de foto zien. Geef hem of haar een visitekaartje en vertel ze dan, als ze jouw een e-mail sturen, jij dan ook de foto zult toesturen.
9 van de 10 keer hebben ze hier geen moeite mee en vinden het dan ook niet erg dat jij ze hebt gefotografeerd. Jij blij zij blij.
